Allereerst moet ik mij excuseren tegenover de eindredacteur van uw favoriete maandblad. Elke maand moet Piet Ruis me aanporren om mijn artikel op tijd af te werken. Elke maand wacht ie op de Vergeten Plaat en deze keer ging ik te ver. In een poging het goed te maken, nodig ik de Ruisredactie inclusief Piet en vrouw uit voor een barbecue. Het wordt een hete dag in mei. Er is maar één voorwaarde: we luisteren de ganse tijd enkel naar de platen van William Onyeabor. Niet alleen omdat we de doorsnee exotisch klinkende compilaties meer dan beu zijn, maar vooral omdat deze Nigeriaan iedereen op die bewuste dag in mei knettergek zal maken.
William Onyeabor studeerde begin jaren zeventig cinematografie in Rusland. Nadat Nigeria onafhankelijk werd in 1960 bouwde het goede relaties op met de toenmalige USSR en zo ontstonden er allerhande uitwisselingen. William verbleef er enkele jaren en keerde terug met zijn opgedane kennis om in zijn thuisland een productiehuis voor film en muziek te starten. Tussen 1977 en 1985 zou hij acht platen opnemen en uitbrengen op zijn eigen label Wilfilms Records. Onyeabor scoorde enkele lokale hits, maar zijn faam zou nooit zo ver reiken als die van tijd- en landgenoten Fela Kuti en Tony Allen. Veel is er echter niet geweten over de man. Er is nergens een interview verschenen, noch recente muziek beschikbaar. Volgens verschillende bronnen bekleedde de man een hoge functie in Enugu, een stad in het oosten van Nigeria. Blijkbaar is of was hij er een succesvol zakenman en heeft hij er zijn eigen korenmolen. Op een Afrikaanse blog las ik dat hij recentelijk een cybercafé is begonnen en nu religieuze muziek maakt. Tijdens het schrijven van dit artikel had ik ook contact met zijn dochter, maar ze is vermoedelijk bang van deze blanke man.
Toen William Onyeabor zijn eerste plaat opnam, kon hij nog vergeleken worden met andere afrobeatmuzikanten, maar hij had toen al zijn speciaal kantje. Dat kantje werd vooral gevormd door zijn orgels: Moogs, Elka en allerlei analoge synthesizers. De muziek zelf klinkt warm en op het randje van lo-fi. Daarbij heb je de man zijn aangename stem die zeer mooi wordt aangevuld met vrouwelijke vocalen. Deze vrouwen kregen overigens nooit een vermelding op zijn platen.
Bij de opnames van zijn tweede plaat, Atomic Bomb, was William al iets ongeremder. Hij maakte frequenter gebruik van gekke synthesizergeluiden. Alle nummers op deze plaat zijn zeer dansbaar en zijn zoals vele afrobeatnummers nogal lang. Maar het speciale is dat Onyeabor een spacedisco-inslag geeft aan zijn nummers. Op zijn latere platen kwam deze dance-invloed nog meer naar boven.
De teksten van deze Nigeriaan zijn ofwel van politieke aard ofwel zijn het de meisjes die zijn muze zijn. Allemaal redelijk direct qua boodschap, grappig en goed verstaanbaar.
Zoals gezegd nam de man acht verschillende platen op en eigenlijk zijn ze allen vergeten. Er zijn wel twee nummers op deze Vergeten Plaat die verschenen op een compilatie en die bij sommige mensen zeker een belletje zullen doen rinkelen. Maar los daarvan vroeg ik me af welke plaat ik precies zou bespreken van deze William Onyeabor. Om dit te weten te komen heb ik urenlang enkel geluisterd naar de man zijn muziek, met als gevolg dat ik na een tijdje begon door te draaien. Deze Afrikaan is zo goed, hij is geheel uniek, en z'n muziek is tezelfdertijd zowel exotisch als dansbaar voor ons Europeanen. Je kan het vergelijken met luisteren naar Charanjit Singh of Black Devil Disco Club. Ik zou zelfs zo ver gaan en hem vergelijken met Suicide. Jazeker, ik ben in een trance gebracht door deze Nigeriaan en blijf er met veel plezier in hangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten