De Italiaanse componist en toetsenist Carlo Barbiera trommelde begin jaren zeventig enkele van zijn vrienden bijeen om de beeldhouwer Luciano Ceschia te eren. Beide heren waren bewoners van de stad Udinese in het noordoosten van Italië. Niet minder dan dertien Italianen werkten mee aan de opnames van deze hommage, die tot voor kort enkel verkrijgbaar was op een erg gelimiteerde private persing. Veel is niet gekend over de verschillende muzikanten. Ook de bijgevoegde notities maken je niet veel wijzer. We kunnen ervan uitgaan dat deze Vergeten Plaat het resultaat was van een jeugdig enthousiasme zonder verregaande ambities.
Per Una Scultura Di Ceschia is een voorbeeld van experimentele elektroakoestische muziek. De nummers zijn vooral gebaseerd op piano, synthesizers, effecten en akoestische gitaren. Soms doen ze denken aan vroege werken van Franco Battiato. Maar het geheel klinkt eigenlijk als vele andere Italiaanse tijdgenoten zoals bijvoorbeeld Alusa Fallax, Goblin, Le Orme,... met dat verschil dat het iets ruwer klinkt dan de meeste Italiaanse bands uit de jaren zeventig. Het geluid van deze plaat is eerder dat van een huisopname.
Tussen de dertien sessiemuzikanten zaten er maar liefst vijf zangers, maar hun zangpartijen zijn eerder kort van aard. Er zitten meer spokenwordstukken in dan puur gezangen. Daarnaast horen we een prominente rol voor de basgitaar, akoestische gitaar, piano, synthesizer, sax en fluit.
De plaat kan je in het kort omschrijven als een experimenteel luisterspel. Zwevend tussen verschillende Europese muziekstromingen, van klassiek tot avant-gardistisch. Door de vele gemoedswissels en korte stukken doet de plaat ook vaak denken aan een library uitgave. Slechts twee stukken zijn langer dan drie minuten, waardoor je moeilijk kan spreken van klassieke popnummers, maar eerder van bepaalde sferen die worden geëvoceerd.
Het merendeel van de nummers combineert pianomelodieën met allerlei elektronische effecten. Deze twee muzikale componenten cirkelen rond elkaar en worden afgelost door tokkelende akoestische gitaren. Het geheel is erg dromerig. Tijdens de vele beluisteringen verlies ik regelmatig mijn concentratie, om me dan terug tussen mijn luidsprekers te bevinden. Het is niet zo dat de stukken uitgesproken emoties oproepen. Mijn beeld verspringt van een stomme film naar een kabbelende rivier tot een oneindige ruimtereis.
De vrijere vorm van deze muziek komt er ook dankzij het ontbreken van drums of andere percussie-instrumenten. Soms wordt er versneld of vertraagd, zoals de muzikanten het zelf willen. De enige percussieve elementen komen van de piano en de ritmiek gespeeld door Carlo Barbiera. Hierdoor klinkt alles redelijk zacht, minder agressief en soms zelfs romantisch. Al wordt dit laatste gereserveerd voor de laatste minuten van deze plaat.
Zoals gezegd werd Per Una Scultura Di Ceschia in eigen beheer uitgebracht. Pas in 2007 zou het label AMS deze plaat heruitbrengen op lp en cd. De vinylversie bleef even lang: negentien nummers, opgedeeld in twee lange stukken. Eén per zijde. Op de cd kwamen er nog eens dertien nummers bij, onttrokken uit de verschillende sessies. Maar dit laatste is voor mij iets van het goede te veel. In de uitgebreide notities bij de cd-uitgave staat te lezen dat Carlo Barbiara en zijn dertienjarige zoon samenwerkten aan de verlenging van dit project.
Nascita Della Sfera betekent letterlijk 'feest van de geboorte'. Deze vertaling lijkt me een betere referentie tot de muziek dan het beeldhouwwerk van Luciano Ceschia. Deze Vergeten Plaat klinkt als een leuk experiment voor wie onbevangen naar muziek wil luisteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten