PATERNOSTER - s.t. (CBS, 1972)

De vrouw is weg. Je zit thuis, op je gemak en je schenkt jezelf een Rochefort uit. De lichten gedimd en met (of zonder) een jointje in de andere hand neem je plaats voor je warme speakers. Je draait de versterker volledig open en start de A-kant van Paternoster. Een ijl Hammond-orgel vult je kamer, een zachte basgitaar draait rond de koperdraad van je woofer richting slakkenhuis. Een gestoorde drum neemt een korte aanloop en dan sleept de aandoenlijke stem van de zanger je mee. De eerste thc-golven bereiken je bovenkamer en doen hun werk. Kortom, het feest kan beginnen.
Paternoster is niet de meest baanbrekende of intellectuele avant-garde band, maar wel een toegankelijk psychedelisch viertal. De Oostenrijkse band ontstond begin jaren zeventig en bracht één enkele LP uit in 1972, waarna ze het meteen al voor bekeken hield. Hun label was het grote CBS Records en toch is de plaat samen met de originele banden verloren gegaan. De line-up is en klinkt klassiek met bas, drum, gitaar, orgel en zang. Hun geluid kan je in het kort omschrijven als een door orgel gedomineerde groep die psychedelische bluesrock speelt. Simpel en plezant.
De groep werd geleid door Franz Wippel, een Weense stoner die één van de meeste meelijwekkende stemmen heeft, maar
terzelfdertijd grappig is dankzij zijn surreële teksten en zijn zielige houding. Je zou zijn naar zelfmoord nijgend stemgeluid als
melancholisch kunnen bestempelen, maar dan gooi je een deel van de lol van deze plaat weg. Ik denk niet dat de bandleden trieste jongens waren. Hun heavy psych geluid klinkt me veel te opgewekt en daarom denk ik eerder aan een springend stonerkwartet met een voorliefde voor bizarre teksten. Een voorbeeld: "Rooms of darkness without colours/ceiling press you down on the floor/tableware filled up with vomit/lepers freaks and cross eyed traitors/jumping round the bathroom door..."
Paternoster wordt 'in de boekjes' gecategoriseerd als een krautrock band. Dat komt gewoon door de tijd waarin de band werd opgericht én doordat ze Oostenrijks en daarmee evengoed Duits konden zijn. Maar hun klank is niet die van een krautrock band. Het groepsgeluid is eerder een kruising tussen Pink Floyd, Ash Ra Temple, een doom-band en een huilend kerkorgel.
Tijdens het schrijven van dit artikel wou ik wat meer te weten komen over de onvindbare Paternosters en hun leider Franz Wippel. Maar toen ik de zanger zijn naam opzocht in het Oostenrijkse telefoonboek, kreeg ik een driepagina tellend resultaat met alle Franz Wippels van Oostenrijk. Ik vond wel wat meer info over de bassist, Haimo Wisser. Hij blijkt in tegenstelling tot de andere groepsleden, nog een lange muzikale carrière te hebben gehad, tot hij in 1998 overleed.
De titelloze Vergeten Plaat telt zeven nummers en dankzij Paternoster word je gedurende een kleine veertig minuten een heilig misdienaartje. Het originele album is onvindbaar, maar via blogspots kan je het makkelijk vinden. Er werd ook een reissue uitgebracht, maar doordat de originele banden verdwenen zijn, hoor je gewoon een (mindere) opname van een originele plaat. Voor de geluidskwaliteit hoef je deze heruitgave dus zeker niet te kopen.
Momenteel ben ik druk aan het speculeren op de stijging van de goudprijs. Met mijn enorme winsten wil ik een psychedelische
karaokebar beginnen in Bachten-De-Kupe. Paternoster wordt er één van de vaste waarden. Amen!