Als ik dronken word, praat ik graag in superlatieven. Het beste nummer ooit en de slechtste band ooit, het mooiste meisje en de lelijkste gast ooit, enzovoort. Na een paar Duvels zou ik dan durven zeggen dat Aksak Mabouls Onze Danses Pour Combattre La Migraine de beste Belgische plaat aller tijden is. Misschien een beetje overdreven, maar ontspoor samen met mij naar een ‘maboule’ delirium en je zal me begrijpen én noem me daarna een andere Belgische plaat die origineler, inventiever en creatiever is dan die van Aksak Maboul. Et voilà, daar zijn die superlatieven weer.
Aksak Maboul werd in 1977 opgericht door toetsenist Marc Hollander, die vandaag vooral bekend staat als de man achter het Crammed Disc label. Andere oorspronkelijke leden van de groep waren Vincent Kenis (gitaar, bas, accordeon), Marc Moulin (toetsen) en Chris Joris (percussie, toetsen). Toen hun eerste werk, Onze Danses Pour Combattre La Migraine, werd opgenomen, musiceerden ook Frank Wuyts (percussie, toetsen), Catherine Jauniaux (zang), Denis Van Hecke (cello) en Michel Berckmans (fagot, hobo) mee. Een ander Belgisch muziekmonument, Dan Lacksman, mixte het album.
Oorspronkelijk kwam de plaat uit op het Belgische label Kamikaze Records. In 1981 werd het als LP heruitgegeven op het Crammed Disc label en in 2003 op CD. De plaat sloeg niet meteen aan bij het brede publiek en werd pas opgemerkt toen hun tweede plaat uitkwam*. Voor hun tweede plaat Un peu de L’âme Des Bandits (ook een dikke aanrader!) werkte de groep samen met ex-Henry Cow leden Chris Cutler en Fred Frith.
De muzikale referenties op Aksak Mabouls debuut zijn talrijk en dat komt door de rijke klankkleur en diversiteit van de plaat. De muziek varieert van elektronische muziek, jazz, klassiek tot rock en volksmuziek. Voorbeelden van muzikanten waar deze uitgave naar refereert zijn Erik Satie, Frank Zappa. Duke Ellington en Nino Rota. Het album was hoofdzakelijk instrumentaal, met hier en daar enkele fragmenten zang en stem.
De plaat zou je eigenlijk kunnen zien als een gigantisch lappendeken. Of het geschakeerde landschap dat je bekijkt door het venstertje in het vliegtuig. Mooie klankleuren, eerlijk, ontspannend, ontroerend, grappig, etcetera.
De A-kant opent met een opgefokte drumcomputer. Het lijkt wel een generiek voor een oud Nintendo spelletje, dat de deur opent voor een grappige carroussel-cocktail. Na enkele minuten neemt Michel Berckmans over met een mooi hobo intermezzo, dat overloopt in een vreemde omelet van een Spaans klinkende melodie en Charlie Chaplins filmmuziek. Catherine Jauniaux nachtegaalt een ballade langs een maanovergoten rivier. Nog meer vrouwelijk schoon wacht ons op en trakteert de luisteraar op een minimale koorzang. Andere instrumenten betreden het spectrum. Kleine percussieve, elektronische gitaar in combinatie met fagot en vibrafoon vormen een mooi progrock aandoend spinneweb. Marc Hollander in de vorm van Erik Satie neemt over met een dromerige en repetitieve pianomelodie, om de fakkel door te geven aan Nino Rota. En zo beland je plots in een Italiaanse film. En het stopt niet: een middeleeuws interludium wordt gevolgd door Duke Ellingtons Caravan in een cheesy stripteasebarversie. Het nummer Three Epileptic Folk Dances zegt vanzelf al iets over zijn aard. Om af te sluiten horen we nog een lang zweverig nummer en een klein ontroerend juweeltje.
De plaat is te vergelijken met een continue reis die je maakt. Je komt geen tweede keer op hetzelfde punt, je herkent enkel bepaalde overeenkomsten. De nummers zijn ook niet ingedeeld als klassieke popsongs met strofe en refrein. Er zijn zelfs nummers die pre-techno klinken en tien jaar later verder zouden ontkiemen in Detroit techno. Ze nemen je mee naar de surreële muzikale planeet van Aksak Maboul en in zekere zin ook naar die van Crammed Disc. België op zijn best, quoi!
* Het eerste werk van Aksak Maboul was wel hun ticket om tot de RIO (Rock in Opposition) beweging toe te treden. Maar hierover later meer in één van uw volgende Ruis uitgaves. (? Is dit wel slim om te doen > wacht ik niet beter om RIO te vernoemen tot mijn overzichtsartikel over RIO in januari of geef ik al direct een beetje meer info over de RIO beweging ??
Bijvoorbeeld:?
De muziekbeweging Rock In Opposition ofwel RIO werd in 1978 uitgevonden en opgericht door Chris Cutler, de drummer van de Britse progressieve band Henry Cow. Toen die groep tussen 1975 en 1977 door Europa toerde, leerden de bandleden andere inventieve en originele bands kennen die met hetzelfde probleem als Henry Cow worstelden: de moeilijkheid om een label en distributie te vinden voor hun muziek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten