Dit is misschien de meest toegankelijke Vergeten Plaat tot nog toe. Bij Ramases’ Space Hymns gaat het hem meer dan louter omtrent deze plaat alleen. Het gaat hem hier ook over de band van Ramases, die gevormd werd door 10CC voor ze 10CC vormden, voor ze overgingen in Hotlegs en vervolgens in Codley & Cream.
Ramases is de mysterieuze Engelsman Martin Raphael, die soms ook door het leven ging als Barrington Frost. Geboren eind jaren dertig in Sheffield, overleefde hij als verkoper van verwarmingstoestellen. Op een goeie dag, toen hij met de auto reed, kwam de Egyptische god Ramases naast hem zitten en vertelde Martin de echte mening van het universum. Daarbij bleek nog eens dat de chauffeur de reïncarnatie was van Ramases en hij de taak kreeg om de wereld te informeren over de alomvattende waarheid. Wat hij dan ook onmiddellijk deed.
Samen met zijn vrouw Selket begon hij te musiceren en als bij wonder kregen ze een contract van CBS om er een single op te nemen. Die moest Quasar One heten, maar iemand bij CBS verstond Crazy One. Na enkele andere singles, kwamen ze bij het befaamde Vertigo label terecht, wat toen de progrock afdeling was van Philips. Het album werd opgenomen in de Strawberry Studios in Stockport dat toen gerund werd door vier mensen die later de groep 10CC zouden gaan stichten. Het zal het geluid van deze Vergeten Plaat in belangrijke mate bepalen.
De bassist Graham Gouldman beschrijft de sessies voor Space Hymns als één van zijn favoriete in zijn carrière: “iedereen zat op de grond met akoestische instrumenten en de sfeer was erg hippie en mystiek”. Het album is inderdaad gedrenkt in een folky sfeer en muzikale referenties naar dit album zijn: The Incredible String band en Comus, maar dus ook een meer popklinkende 10CC. De plaat brengt een ander geluid voort dan de meeste Vertigo platen uit die tijd, die eerder prog- en hardrock klonken. Space Hymns wordt gedragen door een vrolijke sfeer met mooie gezangen en hun harmonieën. Misschien moet ik er nog bij vertellen dat deze plaat bijlange niet de perfecte plaat is, of de meest obscure gekke plaat. Het is een steengoede vergeten popplaat.
Het album begint zoals vele hippies op de vloer beginnen te spelen: met fluiten en echoënde geluiden. Een rif komt binnen gewandeld, achterna gezeten door een aangename elektrische gitaar, rondgemaakt door een warme bas, drum en zang. De opnames vind ik zeer mooi gemaakt. Alles zit perfect voor een positieve popplaat. Alle instrumenten zijn goed te horen, er worden leuke effecten gebruikt en de moog synths komen er op tijd in, om alles nog wat meer opgezwollen te maken.
Het eerste nummer en zijn tekst geeft je direct een idee van de mystieke boodschap van deze plaat. Het tweede nummer is dan eerder een meezinger. Het klinkt als een uitbraak van een toevallige jam, waar enkele stoners beginnen te kloppen op flesjes, er wordt gedrumd op een rondslingerende trommel en de enigste tekst is: 'oh mister hello helloo hello helloo”.
Er staat één nummer op deze plaat geschreven door Ramases' vrouw Selket en ik moet zeggen dat ze er deze misschien hadden moeten uitknippen. Maar ja, dan mocht Ramases avonds waarschijnlijk alleen slapen. In ieder geval, het derde nummer zorgt voor een moeilijk moment. De twee volgende nummers van de a-kant maken het gevoel weer goed.
De b-kant telt iets meer studio-effecten. De sfeer blijft dezelfde, maar er wordt meer gebruik gemaakt van tapeloops en andere snufjes. Een absolute aanrader is het nummer Molecular Delusions. Zelfs achteruit gespeeld klinkt het door sitar-gedragen nummer super. Als je naar Kraak optredens komt, kan je het nummer soms horen, in een versie van één van onze die hard fans.
Even verderop mocht mevrouw Selket weer meeschrijven aan een nummer. Jesus heet het en het is het dipje op de b-kant. Hierna wordt mevrouw in een flightcase opgesloten, een vette moog erop geplaatst en de Journey to the Inside kan beginnen. Een nummer op zijn Hollandaise gemaakt: dat is omgekeerd gerold voor de straight etchers onder ons. Het is de perfecte afsluiter voor deze plaat met Lol Creme in een hoofdrol op zijn synth.
De cover van Space Hymns werd gemaakt door Robert Dean en is ook zwaar de moeite. De zeszijdige hoes klapt volledig open. Op de voorkant zie je een opstijgende raket, maar als je de hoes volledig opent, zie je dat het de kerktoren is die zijn basis verlaat. 2012 is bijna daar. Wanneer komt Ra naast mij zitten in de auto ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten