Shub-Niggurath - Les Mort Vont Vite (1987, Musea)

Tijdens de langste winter aller tijden waarin het jaar negen overging in het jaar tien, werd de productie van onze dopamine volledig stilgelegd. Het licht ging uit en enkel de donkerste boeken en platen werden nog geraadpleegd. Shub-Niggurath staat voor de zwarte geit uit de bossen met duizend jongen, een fictieve godheid uit H.P. Lovecraft's boek Cthulhu Mythos. Ze is een perverse godheid die symbool staat voor de vruchtbaarheid. Haar verschijning is een enorme wolkenmassa, waaruit zwarte tentakels worden gespuwd met slijm druipende monden en geheel ondersteund door korte ronddraaiende geitenpoten. De titel van het album verwijst naar een schilderij uit 1839 van Horace Vernet. Deze schilder staat vooral bekend om het uitbeelden van veldslagen. Ik las ergens dat deze Vergeten Plaat muziek is die de kern van onze gemene leegheid bereikt. Het kader is duidelijk omschreven.
Les Mort Vont Vite was het debuutalbum van de Franse groep Shub-Niggurath en werd in 1987 uitgebracht door het eveneens Franse Musea label. Deze uitgeverij staat bekend voor zijn progrock releases zoals Wiederje, Pulsar, Moving Gelatine Plates en ook enkele Belgische (her)uitgaves van Cos, Pazop en Waterloo.
Enkele jaren terug werd de groep hun eerste demo nog heruitgebracht, maar volgens mij vinden we Shub-Niggurath met deze release op hun creatief hoogtepunt. De band bestond uit zes leden, vier mannen en twee vrouwen. We horen naast de drum, bas, gitaar opstelling ook een harmonium, piano en orgel, aangevuld met een trombone en vrouwelijke zangpartijen. Shub-Niggurath vind je terug in het vakje progressieve rock en ook wel zeuhl-muziek. Met dit laatste genre is dan ook duidelijk dan de groep aanleunt bij groepen zoals Magma en Univers Zero. De term zeuhl-muziek zal bij sommigen hun tenen doen krullen en al direct een vooringenomen idee vormen over deze plaat. Laat alles even varen en luister.
Vanaf de eerste noten van Les Mort Vont Vite hoor je de voornaamste karakteristieken van de groep. De bas klinkt erg vuil, donker en fuzzy. Ze staat in voor de donkerste en onderste laag van het groepsgeluid. In harmonie spelen de gitaar en piano mee. Als de zangeres invalt, denk je aan operamuziek, maar dan met een bevreemdend en ongemakkelijk effect. Dit komt ondermeer doordat de zang meestal in de derde toon zingt van het akkoord waarin het stuk wordt gespeeld om zo tot de samenklank te komen. Het geeft alles een gestoord gevoel mee.
Een ruwe brandende gitaar speelt de harmonie mee, maar creëert soms puur overstuurde geluiden die het donkere karakter enkel nog meer accentueren.
De nummers zijn repetitief van aard en kruipen meestel voort met een traag en macaber tempo. Dit gecombineerd met complexe composities en gepassioneerd spelen, hoor je duistere, soms verstikkende en brutale passages versierd met mooie kille melodieën.
Na hun debuut bracht de groep nog enkele releases uit met wisselende bezetting, maar de magie was toen al iets minder geslaagd. Geen makkelijke voer deze plaat. Af te raden bij terrasweer of romantische afspraakjes.