Een verhuis is één grote overbodige en toch soms noodzakelijke last. Er gaat wel altijd iets stuk en je vind dingen niet meer terug, maar deze keer werd mijn slecht humeur gered door de herontdekking van een Vergeten Plaat genaamd Never Mind. Meestal zijn die fluo geel en roze en klinken als Sexy Pistolen, maar deze LP werd gemaakt door drie kerels uit Minnesota in 1973. De hoofdrol spelers zijn: zanger, gitarist Damin EIH, echte naam Dale Miller, percussionist en pianist A.L.K. ofte Allen Katzner en Brother Clark aka Clark Dircz die de bass, toeters en bellen bespeeld. Never Mind ontstond zeven jaar ervoor toen de drie groepsleden begonnen samen te spelen. Deze drie zeer verschillende persoonlijkheden brachten enkel één werk uit en dit verklaart deels de diversiteit en gelaagdheid van dit werk.
De LP is een psychedelische artefact uit 1973. De plaat bestaat hoofdzakelijk uit gitaarnummers bestaande uit een mix van pop melodieën, folk, prog, voldoende bizarre inslagen en gezonde gekheid. Het is een trip door het Midden Westen van Amerika met duidelijke Europese invloeden en is vergelijkbaar met een roadtrip zoals de band CA Quintet dat ook is. Aan de ene kant is er een speelvol en exotische klank die dan worden vermengd met een meer pretentieuze Europese proginvloed. Het gebruik van instrumenten en effecten is nogal uitgebreid en de mixing afgewerkt. Ooit werd hier redelijk wat geld en tijd ingestoken, maar de klankt en boodschap zal toch iets te bizar geweest zijn voor de gemiddelde psych fan in de jaren zeventig. De plaat geeft dan ook vele inslagen, informatie, inslagen en heeft te weinig focus om het echt als een popplaat te laten klinken. Het voordeel is dat je kan blijven luisteren en ontdekken.
Op Never Mind is niet goed te zien wat de a-kant en de b-kant is. Je kan het enkel zien aan de extra groeven en dus ook extra nummer op de b-kant. Het duurde dan ook even voor ik doorhad welke het openingsnummer was dat ondertussen volledig in mijn psychpan staat gegrift. De plaat start met een donkere onheilspellende droon, die plots wordt doorbroken door een korte rif gespeeld met de vuilste fuzz gitaar in zijn soort. Onmiddellijk volgt een tempowisseling en een ijle stem spreekt je toe "for the beginning, beyond time. Life exist, without knowing the other self and understanding". De overdreven riff neemt terug over en drijft het tempo op. Wat volgt is een tennisspel in twee snelheden, met aan de éne kant een sacrale figuur en aan de andere kant een gitarist met haar in de tanden en zijn voeten op de effect pedalen. Die twee komen samen en worden naar boven gedragen door een onderliggende laag klavecimbel. Het nummer is één van mijn favoriete psych gems.
Het tweede nummer 'Sing a different song' laat je even rusten. Een mooie 12-string gitaar wordt bijgestaan door zweverige cimbalen en vervolledigd met een falcetstem. Een derde schoon nummer volgt en doet heel erg denken aan Garry Higgins, vooral door het gebruik van een keyboard met glijdende noten. Bij het begint van de b-kant volgt het meest catchy nummer van de lp: Thundermice. Het eerste stuk van het nummer klinkt mooi en makkelijk, maar in plaats van te kiezen voor een makkelijk strofe refrein nummer, wordt de koers verlegd om de luisteraar naar iets nieuws mee te nemen en te eindigen met de groep hun Monday Morning Prayer met de bidregels: the world is ridiculous. Na de mis wordt alle grond van onder je voeten weggegraven en het nummer Gone doet je hemisferen wisselen van plaats. De plaat gaat op zijn psychedelisch elan verder om te eindigen met de overdreven fuzzy riffs van het begin van de plaat. Luistervoer voor Schatterende Demonen.
1 opmerking:
http://rapidshare.com/files/6801554/DEAABC.rar
Een reactie posten