"Laissez-nous vous embrasser où vous avez mal" (Polydor, 1972)
Soms is het moeilijk te raden in welk jaar een plaat exact werd opgenomen. Het is ook een leuk spelletje om je voor te stellen hoe het publiek reageerde toen ze een bepaalde plaat voor het eerst hoorden. Toen de muziekliefhebber in het begin van de jaren zeventig "Laissez-nous vous embrasser où vous avez mal" kocht op het major label Polydor, moet die wellicht hebben gedacht dat het om een verkeerde persing van het vinyl ging. De plaat staat namelijk vol maffe, ingenieuze en vooruitstrevende composities.
We situeren ons met Péloquin Sauvageau in het jaar 1972 en meer bepaald in Québec, Canada. Claude Péloquin en Jean Sauvageau zijn niet meteen onbekende figuren in het tweede grootste land ter wereld. Vooral Péloquin speelde er een voortrekkersrol in de tegencultuur van de jaren zestig en zeventig. Hij is een muzikant van het woord, schrijver en performer. Zijn instrumenten zijn pen en provocatie. Zo weet men dat hij de dag voor hij het contract zou tekenen voor deze Vergeten Plaat, op de vrouw van de uitgever stond te pissen. Zijn kompaan, Jean Sauvageau was dan weer een kei in het bouwen van elektronische apparatuur. Als leerling van Stockhausen concentreerde hij zich op nieuwe elektronische instrumenten en creëerde hij zijn eigen synthesizer, de "machine à Sauvageau".
In 1967 was Québec gastland voor de meest succesvolle wereldexpo van de twintigste eeuw. Jean Sauvageau werd gevraagd om kosmische muziekstukken te componeren, die in verschillende paviljoenen werden gespeeld. In diezelfde periode begint hij voor het eerst samen te werken met Péloquin in de multidisciplinaire kunstgroepen "L'Horloge du Nouvel-Âge" en "Zirmate". Deze groepen, ook wel “happenings” genoemd, brachten dansers, muzikanten, schrijvers en schilders samen met als doel een tegencultuur in Québec op gang te trekken.
Na een paar jaar besluiten Péloquin en Sauvageau om hun samenwerking te verzilveren. Hun plaat wordt een mengeling met als ingrediënten het menselijke woord en hoofdzakelijk elektronische muziek. Gesonoriseerde poëzie met titels zoals “Les Grands Silencieux”, “Emiliano” en het meest bekende en toegankelijke nummer “Monsieur L'Indien”, dat de opportunistische exploitatie van veroveraars tegenover de inheemse volkeren beschrijft. De begeleiding van het nummer is een simpele 4/4 beat (bijna techno) en klinkt als krautrock.
Andere nummers hebben een meer experimentele tekst, zoals “L'Hymne International des Clowns”. Het is een opeenvolging van dankwoorden in verschillende talen vermengd met een alsmaar luider wordend applaus. Of “Mama Vagina”, met een zeer snelle maniakale en repetitieve tekst van Péloquin op een bedje van elektronische bleeps, die met de tekst pingpongen tot ze geweldig grappig worden. Zijn partner Sauvageau zorgt bij elk nummer voor een verschillende sfeer en kan volledig zijn eigen ding doen tijdens “Black Spaghetti”. Dat nummer alludeert hoogstwaarschijnlijk op alle ingewikkelde en onmetelijke bekabelingen rond zijn klavier.
Toen de plaat werd uitgebracht, werd er gevreesd voor een gigantische flop, maar dankzij de steun van andere Québécois kwam het zover niet. Zo werd “Monsieur L'Indien” erg vaak op de radio gespeeld, al was het maar omdat dat nummer een deel van ‘s lands geschiedenis aankaart. De plaat explodeerde eigenlijk dankzij de ingeslapen muziekscène van Québec, die even door elkaar geschud werd.
Na de plaat kwam er geen samenwerking meer tussen Péloquin en Sauvageau tot stand. Péloquin nam nog een vijftal platen op, met voornamelijk progressieve Canadese groepen, maar concentreerde zich vooral op het schrijven. Hij bracht een dertigtal dichtbundels uit, om zich, na omzwervingen langs Californië en Argentinië, opnieuw op Canadees grondgebied te vestigen. Jean Sauvageau maakt nog steeds muziek, tegenwoordig zijn dat reclametunes en cd-roms met elektronische geluiden voor beginnende muzikanten.
Meer dan dertig jaar na de release van “Laisse-nous vous embrasser où vous avez mal” heeft het uitstekende Canadese label Mucho Gusto deze plaat, samen met nog andere gerelateerde bands, heruitgebracht. Het geluid van de plaat was zijn tijd ver vooruit, maar wij voelen het. In twee talen zelfs. The time is now! C’est très cool!
